Τεῦχος 122
ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2012-2013
“Τό ἄθλημα τοῦ ἀληθεύειν”, Χρήστου Γιανναρᾶ
Ἀπόσπασμα ἀπό τό ποίημα τοῦ T.S. Eliot “Little Gidding”, ἀπόδοση Ἀλ. Κοσματόπουλου
Γιἀ τόν ἀδελφό πού μᾶς λείπει, Ἄγγ. Καλογερόπουλου
ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2012-2013
“Τό ἄθλημα τοῦ ἀληθεύειν”, Χρήστου Γιανναρᾶ
Ἀπόσπασμα ἀπό τό ποίημα τοῦ T.S. Eliot “Little Gidding”, ἀπόδοση Ἀλ. Κοσματόπουλου
Γιἀ τόν ἀδελφό πού μᾶς λείπει, Ἄγγ. Καλογερόπουλου
ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ – ΜΑΡΤΙΟΣ 2012
Ἕνας Ποιητής, Παν. Πάσχου
Τά νησιά, αὐτοί οἱ ἐφιάλτες, Θ.Ν. Παπαθανασίου
Ἡ ἑρμηνεία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, Μιλ. Κωνσταντίνου
Ἐρωταποκρίσεις, N. Russell-Χρ. Γιανναρᾶ
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ – ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2011
Ἀποσπάσματα Ἀλέξανδρου Παπαδιαμάντη, Ἀλ. Παπαδιαμάντη
Παπαδιαμάντης ἐκκλησιαζόμενος, N.Δ. Τριανταφυλλόπουλου
Μέ τίς ἀνταύγειες τοῦ ὑψιδρόμου σέλαος, N.Δ. Τριανταφυλλόπουλου
Μορφές ποιμαντικῆς ἐπικοινωνίας καί μέριμνας στόν Ἀλέξανδρο Παπαδιαμάντη, π. Κ. Καλλιανοῦ
Ὁ πόνος θἆναι ἡ ζωή σου, Π. Πολιτίδη
Ἡ «φιλοκτημοσύνη» καί «πλεονεξία» τοῦ Παπαδιαμάντη, Π.
Πολιτίδη
Ἀλληλογραφία. Σημείωμα Χρήστου Γιανναρᾶ, Χρ. Γιανναρᾶ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ – ΙΟΥΝΙΟΣ 2011
Τό πρόβλημα τοῦ κακοῦ (α΄ μέρος), Ἰ.Κ.
Μεταμόρφωση, Ἄ. Καμιένσκα
Ἡ γλώσσα τῆς Ἀνθρωπολογίας καί γλώσσα τῆς Θεολογίας; (προδημοσίευση), Χρ. Γιανναρᾶ
ΑΠΡΙΛΙΟΣ – ΙΟΥΝΙΟΣ 2008
Ἀπό τούς λόγους τοῦ Ἀββᾶ Ἰσαάκ τοῦ Σύρου, Ἰσαάκ Σύρου
Δοξολογικό, Στή μνήμη τοῦ Ἀλέξανδρου Καλόμοιρου, N.Δ. Τριανταφυλλόπουλου
Ἀπόδειπνος Λόγος, π. Κων. Καλλιανοῦ
Τό γυμνόφιλον καί ἀνέραστον, Χρ. Γιανναρᾶ
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ – ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ 2007
Μικρό σχόλιο σ’ ἕνα δίστιχο τοῦ Σεφέρη, Σπ. Χρ. Γιανναρᾶ
Νικήθηκε ὁ πλάνος, N.Δ. Τριανταφυλλόπουλου
Τό νησί, Ἀν. Μπύρου
Πατέρες καί γιοί, Ἰ.Κ.
ΧΕΙΜΩΝΑΣ 2006
Μέσα στό φῶς σου, Ἀλ. Καλόμοιρου
Μπορεῖ νά προσληφθεῖ ἡ φυσική θρησκευτικότητα στό ἐκκλησιαστικό γεγονός; Χρ. Γιανναρᾶ
Ἀποκάλυψη, φιλοσοφία καί θεολογία, π. Γ. Φλωρόφσκυ
Μέ νοοτροπία νεόπλουτου, Τασ. Καραϊσκάκη
Χ. ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ – απόσπασμα από το περιοδικό Επίγνωση Τεύχος 122, 2012
Τὰ μέγιστα καὶ τίμια τῆς ὑπαρκτικῆς ἀλήθειας τά «ἀπέκρυψεν ὁ Θεὸς ἀπὸ σοφῶν καὶ συνετῶν καὶ ἀπεκάλυψεν αὐτὰ νηπίοις» καί «εἲ τις δοκεῖ σοφὸς εἶναι ἐν ὑμῖν ἐν τῷ αἰῶνι τούτῳ, μωρὸς γενέσθω, ἵνα γένηται σοφός». «Πατέρες» ἀναδείχθηκαν στὴν Ἐκκλησία ὅσοι κατόρθωσαν νὰ μεταποιήσουν τὸ φυσικὸ χάρισμα τῆς εὐφυΐας καὶ εὐθυκρισίας σὲ ἔμπρακτη αὐτοπροσφορά, κένωση ἀπὸ κάθε ἰδιοτέλεια, διακονία τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος.